Monique

Ik kon niet meer om God heen

Monique is getrouwd met Anton en samen hebben ze vier kinderen. Drie dochters en een zoon. Ze is kapster en gaat naar de mensen toe. Ze knipt particulier, maar ook de mensen in twee woonzorgvilla’s. Dat vindt ze soms pittig, maar ze geniet er enorm van. Haar grote passie is zingen. Ze heeft jarenlang zanglessen gehad en zingt met heel veel plezier in een gospelkoor.

Leven met angst

Het begon toen Monique zwanger was van hun jongste kind, dat inmiddels 18 is. Ze vond een aantal dingen spannend. Ze was bijvoorbeeld bang om auto te rijden. Ze dacht dat het kwam door haar grote verantwoordelijkheidsgevoel. Ze wilde steeds voor een ander klaar te staan en had de zorg voor haar jonge gezin met drie en later vier kleine kinderen. Er kwamen meer angsten bij en op een avond kreeg Monique een heftige angst- en paniekaanval. Ze hyperventileerde en dacht dat ze dood ging. De huisarts werd ingeschakeld en Monique kreeg medicijnen. Er zaten veel opgehoopte angsten bij haar die vanaf dat moment naar buiten kwamen.

Ze durfde niet meer auto te rijden of te fietsen of niet meer in de schouwburg te zitten, omdat ze steeds bezig was met het idee dat ze naar het toilet moest kunnen. Ook was ze bang dat ze per ongeluk met de auto op de spoorwegovergang stil zou gaan staan. De hele dag door had ze een kritisch stemmetje in haar hoofd dat haar voortdurend vertelde dat ze het niet goed deed en dat ze niet goed genoeg was. Via de huisarts heeft ze gezins- en relatietherapie gehad. Ze kreeg de opdracht niets te moeten en alleen maar leuke dingen te doen. Ze moest iedere dag doelloos gaan fietsen. En zo is er langzamerhand een verandering gekomen. Dit was een proces van jaren. Blij vertelt ze dat ze twee jaar geleden haar laatste angst overwonnen heeft: autorijden op de snelweg.

Medicatie

Een volgend stapje was het stoppen met antidepressiva. Ze slikte deze medicijnen tegen de angst- en paniekaanvallen. Twee jaar geleden, in de zomervakantie was ze op een camping waar ook kerkdiensten werden gehouden. In zo’n kerkdienst heeft Monique gevraagd of mensen voor haar wilden bidden. Dat gaf haar het vertrouwen om een stap te gaan nemen. Ze heeft in overleg met de huisarts en de verpleegkundige de medicatie gehalveerd. Na een paar maanden is ze helemaal gestopt. Dat was voor haar een hele enge stap, want ze wilde niet terugvallen, maar ze dacht: ‘ik weet dat ik sterk ben en ik heb God’. Zo heeft ze die stap gezet en het gaat heel goed, zegt ze.

Ghana

Twee dochters hebben vrijwilligerswerk gedaan in een kinderhuis in Ghana. Zes jaar geleden hebben Monique en haar man hun dochters opgezocht en dit bezoek heeft een grote verandering in het leven van Monique gebracht. Ze ging af en toe wel naar de katholieke kerk, maar ze voelde zich niet helemaal op haar plek. Ze was op zoek naar meer, maar kon daar ook niet goed een invulling aan geven. In Ghana heeft ze een hele bijzondere tijd gehad met het echtpaar dat het kinderhuis leidt. Er waren bijeenkomsten en deze waren heel speciaal. Zoals ze het zelf zegt ‘ik heb ervaren dat God daar aanwezig was’. Ze omschrijft het als het zien van zoiets puurs en zuivers, iets vanuit het hart van deze mensen, ze kon het niet bevatten. Vanaf dat moment dacht ze: ‘Ik kan gewoon niet meer om God heen’. Het was zo’n bijzondere tijd in Ghana. Toen ze weer terug was in Nederland wist ze dat ze iets met dit gevoel moest doen. Ze begon haar Bijbel te lezen, maar ze snapte er nog niet zoveel van. Ze wilde ook gaan bidden, maar ze wist ook niet goed hoe ze dat moest doen. Er groeide een verlangen.

Naar de Basis

Ze was wel vaker door iemand uitgenodigd om naar de Basis te gaan. Dat heeft ze gedaan, zo’n zes jaar geleden, en ze is er niet meer weg gegaan. Nu, na jaren, kan Monique zeggen dat ze veranderd is. ‘Ik weet nu dat God altijd bij me was, ook op hele moeilijke momenten. Toen snapte ik dat niet, maar nu weet ik dat zeker’. Nu weet ze dat ze een kind van God is en dat ze geliefd is. ‘Ik heb mijn mogelijkheden altijd beperkt. Maar ik heb ontdekt dat dat niet meer zo hoeft te zijn. Dat is een openbaring’.